Van Francyclopedie

[m., eend] Lelijke Eend: zie 2CV

1

Gerecht. De Fransen eten graag eend. Dat kan in de vorm zijn van een confit, een foie gras, of een cuisse. Het meest populair is een magret de canard, een mager (vandaar de naam) stukje vlees, dat in de jaren 1960 werd bedacht door chefkok André Daguin. Het ingewikkeldste gerecht is zonder twijfel de Canard à la presse. Het is het beroemdste gerecht van het Parijse restaurant La Tour d’Argent (dat sinds 1582 bestaat) en werd voor het eerst geserveerd in 1890. De hele eend wordt aan tafel bereid door een canardier. De lever wordt er uit gehaald en op een zilveren schaal gelegd. Vervolgens wordt wat Madeira, cognac en citroensap toegevoegd. De canardier snijdt aan tafel de filets en een deel van de eend gaat terug naar de keuken om gegrild te worden. Het karkas wordt in een zilveren pers vermalen. Het bloed en de jus worden uit de pers opgevangen en gekookt en dat wordt tot een saus ingedikt die bijna op chocoladepasta lijkt. Dat wordt vervolgens geserveerd. Voor de tweede gang worden de cuisses geserveerd met een salade. Sinds het begin worden de geserveerde eenden genummerd. Theodore Roosevelt at nummer 33642, Charlie Chaplin nummer 253.652 en nummer 448.212, Mick Jagger nummer 531.147 en in de zomer van 2008 werd nummer 1.xxx.xxx aan uw schrijver geserveerd.

2

Bijnaam voor een krant of tijdschrift. De bekendste canard is Le Canard Enchainée, de geketende eend, een satirisch weekblad over politiek, economie en maatschappij. De Canard verscheen voor het eerst in 1915. Regelmatig onthult de redactie schandalen waardoor politici en zelfs ministers moeten opstappen. Le Canard Enchainé spaart geen enkele politieke kleur en staat bekend om de betrouwbaarheid. Het blad is sinds het begin altijd buitengewoon goed geïnformeerd en ministers schromen niet om anoniem de redactie te bellen en te vertellen wat er allemaal tijdens de besloten ministerraad gezegd is. Niemand die iets betekent in Frankrijk kan het zich permitteren om de Canard niet te lezen, soms met bevende handen. Het blad bevat geen advertenties, en doet alleen aan eigen artikelen. De enige aandeelhouders zijn de journalisten, die de bestbetaalde redacteuren van Frankrijk zijn. De winst wordt jaarlijks toegevoegd aan het eigen vermogen, waardoor de onafhankelijkheid gegarandeerd blijft.